λεμόνι δίχως όνειρα

...ή "THE END", που λένε και στις ταινίες. Σταματάω επίσημα να ανανεώνω το μπλογκ και σκοτώνω την κρυφή μου ταυτότητα, επειδή έχουμε και μια υπόληψη να διατηρήσουμε, βεβαίως βεβαίως! (και καλά...)

Και ζήσατε εσείς καλά και εγώ καλύτερα... :)

Σας ευχαριστώ που με διαβάζατε τόσο καιρό, όσοι το κάνατε. Μην με ξεχάσετε αμέσως τώρα που έφυγα, περιμένετε καμμιά εβδομάδα, καλά;

(Η εικόνα που ταιριάζει στην περίσταση είναι μια ευγενική προσφορά, και ας μην το ξέρει, από το xkcd.com)


Now playing: Sarah Connor - From Sarah with love

Ονειρεύτηκα (ή φαντάστηκα, το ίδιο είναι σε μένα) ότι κλήθηκα να δικαστώ για ένα αποτρόπαιο έγκλημα, την νοσταλγία. Οι αποδείξεις ενάντιά μου ήταν σημαντικές. Είδε, λέει, τυχαία το blog μου κάποιος περαστικός και έγινε αυταπάγγελτα δίωξη.

Και έτσι λοιπόν έπρεπε να απολογηθώ επειδή κοιτάζω υπέρ του δέοντος πίσω και δεν συμβαδίζω με το παρόν.

Το blog, εξήγησα στους δικαστές, με βελτιώνει. Επειδή γράφω ό,τι σκέφτομαι και επειδή πάντα διορθώνω ό,τι γράφω, στην ουσία διορθώνω καταρχήν τις σκέψεις μου και κατ'επέκταση τον τρόπο σκέψης μου, αφού σπάνια επαναλαμβάνω τα ίδια λάθη.

Η διαδικασία αυτή, αν και μπορώ να την κάνω συνήθως απευθείας στο μυαλό μου, παρουσιάζει ένα αξιόλογο πλεονέκτημα όταν βγαίνει παραέξω και πληκτρολογείται ή γράφεται σε χαρτί. Μένει. Και επειδή παραμένει σε κάποια υλική μορφή, διαβάζοντάς με είναι σαν να μπορώ νιώσω χειροπιαστά πλέον το άυλο μέρος τον εαυτό μου. Και αυτό μου αρέσει.

Επίσης, συνέχισα, κάθε κείμενο που γράφω είναι μεν μια σειρά από γεγονότα που συνέβησαν στο άλλοτε μακρινό και άλλοτε κοντινό παρελθόν, αλλά πάντα μα πάντα συνδέονται με τουλάχιστον ένα γεγονός του παρόντος που πολλές φορές, επίτηδες ή καταλάθος, παραλείπω να αναφέρω. Αλλά υπάρχει. Ένα κείμενο είναι είτε ο λόγος που έγινε ό,τι έγινε στο παρόν, είτε το πρίσμα μέσα από το οποίο το μεταφράζω. Με τα κείμενα δεν συγκρίνω αλλά συμπληρώνω την εικόνα που έχω για τον εαυτό μου και την ζωή μου.

Νοσταλγία είναι η θεωρία ότι το παρόν είναι υποδεέστερο από το παρελθόν. Μερικές φορές πράγματι νοσταλγώ γεγονότα από παλιά, αλλά ποτέ, ακόμα και στις χειρότερες στιγμές μου, δεν ευχήθηκα να γυρίσω πίσω. Σίγουρα θα έκανα αρκετά πράγματα διαφορετικά σε παρόμοιες καταστάσεις τώρα που ξέρω όσα ξέρω, αλλά η αλήθεια είναι ότι είμαι γραπωμένος με το παρόν μου.

Η ζωή μου σήμερα δεν είναι συναρπαστική από οποιαδήποτε οπτική γωνία και αν την δει κανείς. Αλλά με βολεύει και μου αρέσει.

Αν μπορώ να κατηγορηθώ για κάτι, δήλωσα με έμφαση κλείνοντας, είναι η έλλειψη νοσταλγίας. Αν νοσταλγούσα όσα έπρεπε, θα έκανα κάτι για να γυρίσω την ζωή μου στον τρόπο που την ζούσα πριν χρόνια, όταν επιδίωκα ενεργά να έχω κοινωνική ζωή. Από τότε που το αποδέχτηκα αυτό είμαι πραγματικά ευτυχισμένος, ακόμα και αν είμαι λιγότερο από όσο θα μπορούσα να είμαι με κάποια στο πλάι μου.

Αφού είπα τα παραπάνω, οι δικαστές προβληματίστηκαν πολύ για την ετυμηγορία. Τελικά αθωώθηκα αλλά όχι ομόφωνα.

Βγαίνοντας από το δικαστήριο, ρώτησα ποια θα ήταν η ποινή, αν κρινόμουν ένοχος. Ο δικαστής που ψήφισε να κριθώ ένοχος χαμογέλασε για πρώτη φορά από τότε που τον είδα στο έδρανό του και απάντησε:

- "Θα σε επιστρέφαμε πίσω στο παρελθόν..."


Now playing: Blackmore's Night - Diamonds and rust

Πολλές από τις κλασσικές ταινίες της δεκαετίας του 80 που με γαλούχησαν περιλάμβαναν τις τυπικές σκηνές όπου μόλις οι πρωταγωνιστές αντάλλασσαν ένα φιλί, το επόμενο πράγμα που συνειδητοποιούσαν ήταν ότι μόλις είχαν κάνει σεξ.

Όπως θυμάμαι σήμερα τον τότε εαυτό μου, εντυπωσιάζομαι με την άποψη που είχα σχηματίσει για την ερωτική πράξη, χωρίς να την έχω ζήσει. Αυτό που με συνάρπαζε αφάνταστα στην όλη διαδικασία, ήταν η φαινομενική έλλειψη ελέγχου που έδειχναν να έχουν οι πρωταγωνιστές κατά την διάρκειά της. Το σεξ, πίστευα με κάθε σιγουριά, ήταν η κατάσταση που το μυαλό μπαίνει στον αυτόματο πιλότο. Ήταν το χρονικό διάστημα, ή το χρονικό κενό, όπου τα σώματα δεν ελέγχονταν επειδή απλά δεν χρειάζονταν να ελέγχονται, επειδή κάτι πιο πρωτόγονο έπαιρνε τις αποφάσεις την στιγμή εκείνη.

Όταν ήρθε επιτέλους η πολυπόθητη στιγμή για να διαπιστώσω μόνος μου τα πάντα, περίμενα με ανυπομονησία να ζήσω την έλλειψη ελέγχου που τόσο είχα ποθήσει. Προς μεγάλη απογοήτευση όμως, αυτό δεν έγινε.

Η ερωτική πράξη άρχισε με εμένα σε απόλυτη συνείδηση, ίσως μάλιστα και παραπάνω από το κανονικό, και με βρήκε μουδιασμένο σχεδόν να μην ξέρω τι να κάνω. "Εδώ δεν πρέπει να χάσω τον έλεγχο;", σκέφτηκα. Η κοπέλα ήταν στο κρεββάτι έτοιμη, εγώ επίσης έτοιμος, όλα ήταν εκεί. Ο έλεγχος που έπρεπε να λείπει, ήταν όμως και αυτός εκεί.

Λίγο μετά, όταν αναλογιζόμουν όσα έγιναν κάτω από τον αυστηρό έλεγχο του σώματός μου, σχημάτισα δύο απόψεις. Μία ότι το σεξ ήταν μια εμπειρία υπερτιμημένη. Θα περνούσαν πολλά χρόνια από τότε για να αλλάξω γνώμη.

Η δεύτερη, και σημαντικότερη, άποψη ήταν ότι ο έλεγχος δεν χάνετε ποτέ, προς μεγάλη μου απογοήτευση.

Σήμερα, ξέρω περισσότερα. Ξέρω ότι το σεξ μπορεί να είναι καλό, με την κατάλληλη σύντροφο. Και ξέρω ότι ο έλεγχος μπορεί πράγματι να χαθεί, μόνο όμως αν το επιλέξω συνειδητά.

Τα ηθικά όρια που έχω φτιάξει για να κυβερνούν την ζωή μου αλλάζουν ανάλογα με τις εμπειρίες μου αλλά εδώ και πολύ καιρό επικεντρώνονται κυρίως στο να μην βλάπτω τους άλλους. Η τεράστια σημασία τους μπορεί να συγκριθεί μόνο με το μέγεθος των επιπτώσεων που έχουν επάνω μου όταν τα παραβαίνω.

Όταν αποφασίζω ότι δεν θα κάνω κάτι που θέλω επειδή είναι αντίθετο στα πιστεύω μου, μια σχιζοφρενική μανία με καταλαμβάνει. Μια φωνή ακούγεται μέσα στο μυαλό μου και επιχειρηματολογεί ενάντια στα πιστεύω μου, τις αξίες μου, το άσπρο του άσπρου, το αν το μαύρο είναι πράγματι μαύρο, το αν τελικά έχουν σημασία όλα αυτά.

Ό,τι χρειαστεί για να αλλάξω γνώμη.

Ένας ανελέητος διάλογος, μια μάχη με απίστευτες απώλειες λογικής μαίνεται μέσα μου, μέχρι να βγει μια απόφαση. Από την μια τα αχόρταγα θέλω μου και από την άλλη οι ηθικές μου αξίες.

Όταν κερδίζουν τα θέλω μου, τίποτα πια δεν υπάρχει να με σταματήσει σε τίποτα. Και τότε, σαν να γυρίζω ένα διακόπτη, όπως ήξερα κάποτε ότι μπορώ, χάνω τον έλεγχο και κάνω ό,τι θέλω.

Όταν ξαναβρίσκω τον εαυτό μου, το πρώτο πράγμα που προσέχω είναι η γεύση στο στόμα μου. Είναι μεταλλική αλλά όχι ακριβώς...

Τότε ξέρω ότι όλα ήταν ένα λάθος, ένα επιλεγμένο λάθος.

Για μερικά πράγματα φοβάμαι να ζητήσω συγχώρεση επειδή απλά δεν θέλω να μου δοθεί. Μέχρι να μάθω να περιορίζω τον εαυτό μου σε όρια, δεν έχω την πολυτέλεια να με αφήνω ελεύθερο.


Now playing: Φίλιππος Πλιάτσικας - Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα

Πάρα πολλές φορές έχω ακούσει ανθρώπους να λένε "σκυλίσια ζωή, σου λέει μετά...", κουνώντας πάντα μα πάντα ταυτόχρονα το κεφάλι τους, με ένα νοσταλγικό ύφος στο πρόσωπό τους, όταν βλέπουν κάποιο σκύλο να λιάζεται τεμπέλικα.

Τι μας εμποδίζει να κάνουμε το ίδιο και μας αποτρέπει γενικότερα να αναζητήσουμε την απλή ζωή, να παρατήσουμε τα πάντα και απλά να ζήσουμε την σκυλίσια ζωή, λιαζώμενοι για πάντα πάνω στο χορτάρι, τρώγοντας μόνο ότι βρίσκουμε ανά πάσα στιγμή, δίχως πρόνοια για το μέλλον;

Παλαιότερα, όταν έφυγα μόνιμα από το πατρικό μου σπίτι, όλα μου τα υπάρχοντα χώρεσαν μέσα σε μία μεγάλη μαύρη σακούλα σκουπιδιών. Αυτή και ο υπολογιστής μου ήταν όλα και όλα τα προσωπικά μου αντικείμενα που μετέφερα στο νέο μου σπίτι. Για πολύ καιρό εκεί ζούσα κυρίως στο πάτωμα, ζώντας την απλούστερη μορφή της διαβίωσης. Δεν ήθελα, ούτε χρειαζόμουν τίποτα περισσότερο.

Πάντα πίστευα ότι είμαι οπαδός της απλότητας, αφού δεν ποτέ δεν ζήτησα τίποτα το εξεζητημένο στον τρόπο της ζωής μου, μπορώ και αρκούμαι με τα λίγα. Μόνο που η στάθμη της απλότητας φαίνεται να αλλάζει με τον καιρό, παρατηρώ.

Τρανό παράδειγμα, η τελευταία μου μετακόμιση. Έγινε από άλλους που πλήρωσα για να μεταφέρουν τους καναπέδες, το κρεββάτι, τις ντουλάπες και τις δεκάδες κούτες, ενώ εγώ δεν κούνησα ούτε το δαχτυλάκι μου. Γιατί; Επειδή μπορούσα. Επειδή πλήρωσα άλλους να το κάνουν για μένα. Η μαύρη σακούλα με το όποιο περιεχόμενό της και η ζωή που συμβόλιζε, είναι πλέον παρελθόν.

Είναι που ακόμα και η απλότητα, φαίνεται, είναι σχετική. Στην περίπτωσή μου, η απλότητα που βλέπω στον τρόπο ζωής μου έχει σχέση μάλλον με τον μισθό μου. Τώρα απλό για μένα πάει να πει να έχω κινητό χωρίς 3G, πάει να πει να έχω αμάξι αλλά να μην το παίρνω καθημερινά για να πάω στην δουλειά μου.

Κατέληξα να παραδεχθώ ότι δεν υπάρχει τίποτα το απλό στον τρόπο ζωής μου. Νομίζω ότι ζω πολύ πιο περίπλοκα από τους περισσότερους ανθρώπους που γνωρίζω. Μπορώ και αγοράζω οτιδήποτε μου αρέσει σε μια βιτρίνα, επιτόπου, χωρίς δεύτερη σκέψη. Συντηρώ ένα μυστικό μπλογκ. Λέω μόνο το ένα εκατοστό από αυτά που σκέφτομαι.

Η απλότητα όμως που νόμιζα ότι είχα, επεκτείνετε πολύ παραπέρα από τον τρόπο ζωής μου. Μέχρι πρόσφατα όριζε και τον τρόπο σκέψης μου γενικότερα. Είμαι απλός, σκέφτομαι απλά και επιζητώ την απλότητα απλά και μόνο επειδή είμαι τεμπέλης. Οι περίπλοκες καταστάσεις απαιτούν κόπο και ενασχόληση. Απαιτούν μπλέξιμο.

Πρόσφατα έμπλεξα όμως και προς έκπληξή μου, δεν ήταν αυτό που περίμενα, ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό.

Ήταν λυτρωτικό.

Πάντα, όσο περνούσε από το χέρι μου στο πρόσφατο και συνειδητοποιημένο μου παρελθόν έστω, φρόντιζα να είμαι ειλικρινής και σωστός, πρώτα με τον εαυτό μου και μετά με όλους γύρω μου. Ξέρω ποιος είμαι και τι θέλω και αυτό μου αρκούσε. Αυτό, για μένα, είναι απλότητα.

Τώρα όμως, μετά το μπλέξιμο, βούλιαξα μέσα στην περιπλοκότητα. Ξαφνικά βλέπω να ξετυλίγονται μπροστά μου όχι μόνο οι συνέπειες των πράξεών μου, αλλά και όλες οι πιθανές συνέπειες όλων των πιθανών πράξεών μου. Ξαφνικά με νοιάζει τι λένε οι άλλοι και βλέπω μπροστά μου τους δρόμους που θα μπορούσα να πάρω και τις πιθανότητές του να με οδηγήσει ο καθένας τους εκεί που θέλω. Και μου αρέσει.

Η απλότητά μου, τελικά, δεν ήταν κάτι που μου έβγαινε φυσικά, είναι κάτι που επέβαλα στον εαυτό μου.

Κάποιες φορές με αγχώνει η πληθώρα της επιλογής. Τότε κλείνω τα μάτια μου και παίρνω μια βαθιά ανάσα. Οι επιλογές, σκέφτομαι, πάντα ήταν εκεί, δεν εμφανίστηκαν τώρα. Απλά τώρα τις βλέπω. Άλλαξα προς καλύτερο, βλέπω περισσότερα.

Και τότε ηρεμώ, συνειδητοποιώντας ξανά και ξανά ότι η περιπλοκότητα, τελικά, είναι το στοιχείο μου. Για αυτό, όταν κοιτάζω σκυλιά να λιάζονται τεμπέλικα, δεν τα ζηλεύω, τα χαίρομαι. Επειδή μπορώ και επιλέγω να μην είμαι στην θέση τους.

Now playing: Bloodhound Gang: The bad touch

Πάνω που ακουμπούσε συντετριμμένος με το χέρι του την εξώπορτα, άκουσε τη φωνή της.

- "Γιώργο...;!;", είπε αυτή, με ξεψυχηχισμένη, όπως του φάνηκε, φωνή, καθώς αυτός έφευγε συντετριμμένος από το διαμέρισμα.

"Αυτό ήταν", είπε μέσα του αυτός γυρνώντας. "Δεν θα με αφήσει να φύγω, κατάλαβε πόσο με αγαπάει και ότι δεν μπορεί απλά να με χωρίσει και να με αφήσει να φύγω."

Όταν γύρισε, απλά την κοίταξε σιωπηλός στα μάτια, γεμάτος ελπίδα και σιγουριά για το μέλλον, περιμένοντάς την να μιλήσει.

Δεν πήγε προς το μέρος της, έμεινε ακίνητος, με το χέρι ακόμα στο χερούλι της πόρτας. Είχε ακόμα λίγο εγωισμό, ήθελε να το παίξει δύσκολος μετά από όλα αυτά, ήθελε να την δει να λιώνει από μετάνοια πριν τυλίξει και πάλι τα χέρια του γύρω της, σιγοψιθυρίζοντάς της στο αυτί ότι όλα θα πάνε καλά από εδώ και πέρα.

- "Πάρε σε παρακαλώ και τα σκουπίδια, καθώς θα φεύγεις..."

Now playing: Lush - Ciao!

Κάποτε, τραγικά νέα συγκλόνισαν την οικογένειά μου. Ο πατέρας μου, είπαν οι γιατροί, έχει μηνιγγίτιδα. Ο θάνατος, όπως όλα έδειχναν, ήταν απλά θέμα χρόνου.

Καθώς πήγαινα τότε σιωπηλός στο νοσοκομείο, αφού είχα μόλις μάθει αυτά τα νέα, αποδεχόμουν ένα πρωτοφανές για μένα γεγονός. Σύντομα δεν θα είχα πατέρα. Μέσα στην σιωπή που τύλιγε το αυτοκίνητο, άρχισα να κάνω ό,τι θα πρέπει να κάνει ο οποιοσδήποτε στην περίπτωση αυτή. Άρχισα να το αποδέχομαι.

Τα πράγματα όμως, δεν συνέβησαν έτσι όπως προμήνυσαν οι γιατροί. Ο πατέρας μου τελικά έζησε και για πολλά χρόνια μετά η υγεία του δεν μας ανησύχησε ιδιαίτερα. Η ανακωχή που νόμιζα ότι έκανα τότε με το θάνατό του έμεινε, ευτυχώς, ανεκμετάλλευτη και δεν με απασχόλησε μέχρι πριν από μερικές ημέρες, όταν έπαθε εγκεφαλικό.

Όταν μπήκα στο δωμάτιό του και τον είδα ξαπλωμένο με την μάσκα οξυγόνου, ήμουν σίγουρος ότι πλέον ήταν χαμένος. Δεν ξέρω αν είμαι απαισιόδοξος, αν φταίει η μεγάλη του ηλικία ή το ότι τον είχα ήδη πεθάνει στο παρελθόν στο μυαλό μου, αλλά ένιωθα ξανά έτοιμος να δεχτώ τον θάνατό του, αν προέκυπτε τέτοιο ζήτημα.

"Κοίτα, ποιος ήρθε", του είπε η μητέρα μου που καθόταν πάνω από το κεφάλι του και ο πατέρας μου γύρισε να με κοιτάξει. "Ξέρεις ποιος είναι αυτός;" τον ρώτησε και τον είδα συγκλονισμένος να κάνει το τελευταίο πράγμα που θα περίμενα ποτέ.

Να γνέφει αρνητικά.

Ένα κόμπος δημιουργήθηκε αμέσως στο στομάχι μου και τον ένιωσα να ανεβαίνει ταχύτατα. Μέχρι να φτάσει στον λαιμό, είχα προλάβει όπως όπως να βγω έξω από το δωμάτιο, επειδή ήξερα καλά τι θα ακολουθούσε μετά και δεν ήθελα να συμβεί μπροστά σε άλλους.

Ήμουν έτοιμος, πίστευα, να δεχτώ την απουσία του πατέρα μου από την ζωή μου, αλλά το αντίστροφο, την απουσία τη δική μου από την ζωή του πατέρα μου, όχι. Ο ίδιος μου ο πατέρας μου, λόγο του εγκεφαλικού, δεν γνώριζε πλέον ποιος είμαι.

Η συνειδητοποίηση αυτού του γεγονότος με τράνταξε περισσότερο από όσο θα το έκανε ο θάνατός του.

Έχω την ευτυχία να μπορώ να λέω ότι μεγάλωσα με τους γονείς μου πάντα διαθέσιμους για μένα. Παρόλες τις διαφωνίες μας, παρόλο που έγινα αυτόνομος όσο νωρίτερα μπορούσα για να μην τους χρειάζομαι, παρόλο που έφυγα από το πατρικό μου με την πρώτη ευκαιρία για να μην εξαρτιέμαι από αυτούς και τις απαιτήσεις τους, παρόλο που ποτέ δεν χρειάστηκα να με υποστηρίξουν σε τίποτα, ήταν εκεί, περιμένοντας.

Μήπως και χρειαστεί να το κάνουν.

Η αμνησία όμως, τα άλλαζε όλα. Ήταν δυνατόν ο πατέρας μου να είναι ζωντανός αλλά μην έχει χώρο για μένα στο μυαλό του ή στην καρδιά του; Μου ήταν αδιανόητο...

Ίσως να έχω την απαίτηση από τους γονείς μου με αγαπάνε. Ίσως επειδή είπαν ή εννόησαν κάποτε κάτι τέτοιο, εγώ το θεώρησα δεδομένο.

Ίσως για αυτό να έχω το θάρρος να κάνω ό,τι μου αρέσει στη ζωή μου, όχι επειδή είμαι ανεύθυνος, αλλά επειδή ξέρω σε κάποιο υποσυνείδητο επίπεδο ότι αυτοί θα είναι εκεί να με στηρίξουν, όσο ζουν έστω.

Ο άνθρωπος, σύμφωνα με το Ντοστογιέφσκι, είναι ον δίποδο και αχάριστο.

Σίγουρα είμαι άνθρωπος.


Now playing: Tori Amos - Crucify

Από όλα τα ερωτήματα που θέτω με τον καιρό για τον εαυτό μου, όπως το τι είμαι, που και πως πιστεύω ότι θα είμαι στο μέλλον, η ερώτηση που θέτω και απαντώ περισσότερο, αυτή που ίσως είναι και η πιο μάταιη από τις υπόλοιπες, είναι το γιατί. Γιατί είμαι όπως είμαι;

Μπήκα μια μέρα στο πατρικό μου και βρήκα τις βιβλιοθήκες μου αλλαγμένες. Δεν ήταν πλέον ασφυκτικά γεμάτες με τα βιβλία που με ταξίδεψαν, αλλά γεμάτες με παράλογα πολλά γλυκανάλατα μπιμπελό. Λίγο αργότερα ενημερώθηκα ότι στάλθηκαν στη βαφτισιμιά της μητέρας μου, μια που παρουσίαζε και αυτή, όπως και εγώ παλιά, μια ασυνήθιστη βιβλιοφαγία.

Δεν προβληματίστηκα που έχασα τα βιβλία μου. Αν μη τι άλλο, πάντα πίστευα ότι τα βιβλία πρέπει όχι μόνο να διαβάζονται, αλλά να χαρίζονται ή ακόμα και να κλέβονται. Σε κάθε περίπτωση, να μην σκονίζονται.

Ένιωσα όμως αμήχανα. Ουσιαστικά μεγάλωσα με ένα βιβλίο στο χέρι, οπότε υποθέτω ότι με διαμόρφωσαν σε μεγάλο βαθμό. Τι θα γινόταν αν κάποιος διάβαζε ακριβώς τα ίδια βιβλία που διάβασα και εγώ; Ήταν τα βιβλία που διάβασα η απάντηση στο σημερινό "γιατί;"

Συνάντησα την παραλήπτρια λίγα χρόνια αργότερο, γεμάτος περιέργεια για το είναι της. Δυστυχώς ήταν, σε ένα βαθμό, ό,τι περίμενα. Ένα καχεκτικό κορίτσι, κλεισμένο στον εαυτό του, όπως ήμουνα και εγώ πάνω κάτω στην ηλικία της. Ίσως, σκέφτηκα άθελά μου εκείνη την στιγμή, τα βιβλία, ορισμένες φορές, θα πρέπει να καίγονται. Τι και αν δεν διάβαζε το μυστηριώδη συνδυασμό βιβλίων μου και κατέληγε ένα πιο φυσιολογικό κορίτσι; Πόσο υπεύθυνος ήμουν εγώ και η συλλογή μου για την κατάστασή της;

Να έχει άραγε τα ίδια όνειρα και εφιάλτες με μένα; Να την συναρπάζουν τα ίδια πράγματα; Να γοητεύεται από τους ίδιους ανθρώπους;

Μάλλον όχι. Σήμερα σπουδάζει νομική και ποτέ δεν ανταλλάξαμε κάτι πιο βαθύ από ένα τυπικό χαιρετισμό. Είναι ο τύπος του ανθρώπου που σε κανονικές συνθήκες δεν θα γύριζα να κοιτάξω ή να μιλήσω δεύτερη φορά και μάλλον την ίδια άποψη θα έχει αυτή για μένα.

Παρόλαυτά όποτε συναντιόμαστε πιάνω τον εαυτό μου σε μια μόνιμη επιφυλακή να μετράω τα λόγια της, ψάχνοντας κάτι βαθύτερο.

Ξέρω ότι αν βρω ομοιότητες, θα έχω μια πιθανή απάντηση στο "γιατί" μου.

Αναρωτιέμαι αν και αυτή τελικά έχει την τάση γενικά να ελπίζει μάταια...


Now playing: Terry Hall - Ballad of a landlord

Περνώντας σήμερα από την παραλιακή, κοιτώντας την ταραγμένη θάλασσα σχηματίστηκε μέσα μου μετά από λίγο ένα αδιόρατο συναίσθημα ότι κάτι έπρεπε να θυμηθώ-σκεφτώ-κάνω.

Συμβαίνει συχνά αυτό. Μερικές φορές κάτι πέφτει στην αντίληψή μου και αντί να θυμηθώ άμεσα κάτι σχετικό με αυτό, αν έχει προλάβει να κρυφτεί στο υποσυνείδητό μου, πρώτα νιώθω τον ερχομό της ανάμνησης και μετά από κάποια καθυστέρηση δευτερολέπτων την ανάμνηση αυτή καθεαυτή.

Έτσι και τώρα. Με παίδεψε λίγο αλλά μετά από κάποια προσπάθεια, το θυμήθηκα. Ένα συγκεκριμένο άτομο είναι συνδεδεμένο στο μυαλό μου με την θάλασσα. Ανάθεμα την μνήμη μου, ακόμα και το όνομα του ατόμου δυσκόλεψα να ανασύρω και ας είναι ακόμα περασμένο στο κινητό μου.

Σύντομα, σκέφτηκα κάπως μουδιασμένα, θα κοιτάζω τη θάλασσα και δεν θα φέρνω το άτομο αυτό στο μυαλό μου. Θα φέρνω κάτι άλλο. Ή τίποτα.

Περίεργο. Κάποια πράγματα από το παρελθόν μου πασχίζω να τα ξεχάσω ενώ κάτι που θέλω να θυμάμαι, σαν αυτό, πασχίζω να το θυμηθώ.

Αν οι εμπειρίες με διαμορφώνουν, ποιες είναι άραγε αυτές που ξεχνάω, αυτές που κατάφεραν να με αλλάξουν ή αυτές που απελπίστηκαν και αυτοκτόνησαν πηδώντας μέσα στο υποσυνείδητό μου;

Ίσως οι αναμνήσεις που θυμάμαι πιο έντονα να μην με άλλαξαν όσο θα ήθελαν ή θα έπρεπε, για αυτό να επιμένουν.

Ένα κύμα έσκασε οργισμένο απότομα πάνω στο πεζοδρόμιο, ακουμπώντας με, παραλίγο.

Παραλίγο.


Now playing: Earth and Fire - Seasons

Την αντιπάθησα από την πρώτη ματιά αλλά σίγουρα δεν ήμουνα δίκαιος στην απόφασή μου. Λόγω του Τάδε.

Ο Τάδε ήταν τότε ο καλύτερός μου φίλος και μου ζήτησε μια χάρη. Να τον συνοδέψω σε ένα καφέ που δεν μπορούσε να αποφύγει με μια κοπέλα που δεν χώνευε καθόλου μεν αλλά για διπλωματικούς λόγους που την συγκεκριμένη εποχή είχαν σημασία, δεν μπορούσε να αγνοήσει.

Φυσικά συμφώνησα και έτσι όταν την είδα, ήμουν ήδη προκατειλημμένος Δεν συμπάθησα καθόλου την επιθετική και εριστική αυτή κοπέλα που καθόταν απέναντί μου. Ευτυχώς, η ώρα πέρασε γρήγορα όλα έληξαν ομαλά. Ο Τάδε και η Τάδε δεν συναντήθηκαν ποτέ ξανά.

Λίγο καιρό μετά, η φιλία μου με τον Τάδε έσπασε απότομα από την μεριά του, αφήνοντάς με την απορία του γιατί. Ζητούσα απεγνωσμένα εξηγήσεις και κανείς δεν μπορούσε να μου τις δώσει.

Το μόνο βιβλίο που έκλεψα ποτέ ήταν ένα εγχειρίδιο στρατηγικής από μια στρατιωτική βιβλιοθήκη. Η πράξη αυτή έχει σημασία επειδή έγινε την εποχή που η φιλία μου με τον Τάδε κάηκε. Όταν ψάχνω απεγνωσμένα μια λύση είναι σχεδόν σίγουρα ότι θα την βρω μέσα από τα τρέχοντα βιώματα της ζωής μου.

Ο εχθρός του εχθρού μου, έλεγε το βιβλίο, μπορεί να γίνει ένας πολύτιμος σύμμαχος.

Ο εχθρός του εχθρού μου. Η Τάδε. Αυτό ήταν.

Ήξερα που να την βρω και αυτό και έκανα. Παρουσιάστηκα μια μέρα μπροστά της και ξανασυστήθηκα. Ίσα που με θυμόταν.

"Γεια σου, θέλεις να γίνουμε φίλοι;" είπα στην απορημένη Τάδε που είχα μπροστά μου. Αφού της εξήγησα την κατάσταση, χαμογέλασε με ύφος "υπάρχει δικαιοσύνη ρε γαμώτο τελικά".

Και μου μίλησε.

Όσα ήθελα να μάθω, όταν έλειπαν από το πάζλ της γνωριμίας μου με τον Τάδε συμπληρώθηκαν στην εικόνα. Επιτέλους ήξερα τα πάντα, ήξερα με αποδείξεις που μου έδωσε προθυμότατα η Τάδε όλα όσα συνέβηκαν μεταξύ του Τάδε και της Τάδε, αλλά και μεταξύ του Τάδε και εμού. Πήρα αυτό που ήθελα.

Αφεθήκαμε για λίγο σε μια σιωπή ικανοποίησης, εγώ επειδή έμαθα επιτέλους την αλήθεια και αυτή επειδή δικαιώθηκε. Όταν την ξανακοίταξα δεν ήταν πια το αντιπαθές άτομο που μου παρουσίασε ο Τάδε ότι ήταν. Ήταν μια συμπαθέστατη και παρεξηγημένη κοπέλα.

"Τάδε", της είπα ανάβοντας χαμογελώντας ένα τσιγάρο, "ίσως αυτή να είναι η αρχή μιας υπέροχης φιλίας."

Και ήταν.


Now playing: Terry Jacks - Seasons in the sun

Στην εφηβεία ήμουν, από όσο ξέρω, ο μοναδικός άνθρωπος ανάμεσα στους συνομήλικούς μου με προβλήματα στο στομάχι.

Από το άγχος.

Όχι μόνο για τα μαθήματα, αλλά για τα πάντα. Για το πως είμαι, τι είμαι, τι θέλω και οτιδήποτε γενικά μπορούσα απλά να σκεφτώ, μπορούσε να με αγχώσει. Χωρίς χειροπιαστό λόγο ένα μόνιμο υπαρξιακό άγχος με γράπωνε από το στομάχι ασταμάτητα.

Πως να πολεμήσω κάτι που δεν ήξερα από που προέρχεται; Για να επιβιώσω απλά έμαθα να ζω με αυτό, σπρώχνοντάς το, όσο μπορούσα, στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Ήταν μια άμυνα. Και πέτυχε. Τότε, έστω.

Το καλύτερο όνειρο που είδα ποτέ στον ύπνο μου δεν είχε εικόνες, ούτε πράξεις, ούτε έννοιες με φυσική υπόσταση γενικότερα. Ήταν απλά ένα συναίσθημα χαράς και ικανοποίησης, τυλιγμένο μέσα σε μια απόλυτη γαλήνη. Και όλα αυτά, χωρίς το στίγμα του άγχους. Ήταν ό,τι πλησιέστερο υπάρχει για μένα, υποθέτω, στην έννοια του παραδείσου.

Όταν ξύπνησα αμέσως μετά, μέσα σε μουλιασμένες από σκόνη μάλλινες στρατιωτικές κουβέρτες που τσιμπούσαν, στο πρωτόγονο σκοτάδι ενός ψυχρού φυλακίου, καταρρακώθηκα. Κάθε τι καλό και όμορφο που ένιωσα στον ύπνο μου, αναιρέθηκε και έγινε απώλεια, αναλογιζόμενος την πραγματική μου τότε κατάσταση. Ευχήθηκα να μην είχα δει ποτέ το τέλειο όνειρο επειδή το μέτρο σύγκρισης πολλαπλασίαζε την απογοήτευσή μου.

Και σαν να άρπαξε την ευκαιρία, η γνώριμη κρυάδα του άγχους για το τι θα απογίνω ξεχείλισε, μη χωρώντας άλλο πια στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Μάλλον είχε γεμίσει εκείνος ο χώρος από την χρόνια κατάχρηση.

Από εκείνη την στιγμή και μετά για να επιβιώσω έπρεπε να αλλάξω αντιμετώπιση. Έτσι, έμαθα να γίνομαι διάφανος, να αφήνω τα συναισθήματα να γλιστράνε αδιάφορα από μέσα μου αλλά μην βρίσκοντας τίποτα να γαντζωθούν, να γλιστράνε μακρυά μου. Και αν αυτό σήμαινε να κρύψω την καρδιά μου, το έκανα. Αν υπήρχε κάποτε καιρός που θα έβγαινε και πάλι στην επιφάνεια, τότε δεν ήταν αυτός. Ήταν μια άμυνα. Και πέτυχε. Τότε, έστω.

Ήταν όμως μια λύση προσωρινή. Μέσω της αδιαφορίας έβγαλα τον χειρότερό μου εαυτό, κάνοντας πράγματα για τα οποία σήμερα ντρέπομαι. Δεν θέλω να ξαναγυρίσω εκεί. Με άγχος ή χωρίς.

Στην λύση έφτασα τελικά με τη δουλειά μου. Από ένα σημείο και μετά, όσο αυξανόταν οι ευθύνες μου, κάτι μικρό αλλά σημαντικό άλλαξε. Είχα λόγο πλέον να είμαι αγχωμένος. Το άγχος δεν ήταν πλέον ένας αόρατος εχθρός Ήταν ένα χειροπιαστό αποτέλεσμα από συγκεκριμένες αιτίες. Και άρα αντιμετωπίσιμο. Γιατί είχε πλέον αιτία.

Με τον καιρό έμαθα να ζω με το άγχος. Ξυπνούσα, ζούσα και κοιμόμουν με αυτό και δεν με πείραζε.

Οι άμυνες τέλος. Επίθεση!

Ρίχνομαι στη μάχη με χόμπι και όσο άγχος γλιτώνει, το ξεπλένω με μία, συνήθως, διακριτική ποσότητα absolut.

Και στο τέλος της εβδομάδας, ειδικά μετά από ένα μελαγχολικό τραγούδι, η ζωή είναι ωραία.

Επιτέλους...


Now playing: Meat Loaf - Everything louder than everything else